هر چه بیشتر به جهان هستی می‌نگرم و در آن غور می‌کنم، پرسش‌های بی‌پاسخ بیشماری در ذهنم رژه می‌روند تا به گفته مولانا رهنمون می‌شوم
«ز کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌روم آخر، ننمایی وطنم»
چنین می‌اندیشم که شاید هیچ‌کس آنگونه که هست، اسرار جهان را نمی‌داند.
سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در مواجهه با کشورهای غیرهمسو و رقبای راهبردی، از منظر یک چارچوب تحلیلی، در قالب سه استراتژی نسبتاً هم‌پوشان قابل بررسی است: مشغول‌سازی (Engagement)، مهار (Containment) و بازدارندگی (Deterrence).
اگر پیمان ابراهیم را تلاشی برای ادغام رژیم صهیونیستی اسرائیل در معماری امنیتی آمریکا بدانیم، پیمان مکه را می‌توان تلاش قدرت‌های منطقه‌ای برای تولید امنیت ، درون یک شبکه مستقل ، از قدرت‌های منطقه‌ای تلقی کرد. بنابراین، میان این دو پیمان الزاماً تقابل «صلح و جنگ» نیست بلکه دو الگو و دو تصور متفاوت از آینده نظم منطقه‌ای است.
امنیت عمومی در جهان امروز صرفاً محصول اقتدار نظامی یا انتظامی نیست، بلکه برآیند کیفیت حکمرانی است.
تحمیل جنگ کنونی از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ملت ایران، بر پایه مجموعه‌ای از محاسبات نادرست و برداشت‌های غیرواقع‌بینانه شکل گرفت.
شناخت و درک مشکلات زیست محیطی برای حل و یا کاهش این مشکلات گام اول به شمار می‌آید، مرحله دوم نیز برنامه ریزی تخصصی برای رفع این مشکلات است که با نکته نظرات متخصصان و کارشناسان زیست محیطی ممکن می‌شود. تبریز نیز با چالش‌ها و مشکلات زیست محیطی روبرو است که درک این مشکلات با طرح کارشناسان این حوزه دقیق‌تر و کارشناسی‌تر خواهد بود.
