سبلان سومین قله سربلند ایران موسوم به “سلطان ساوالان” بعد از ماهها حسرت برف سنگین، بالاخره در آخرین روزهای پاییز، تاجی از برف و یخ بر سر نهاد و پوستین زمستانی را بر تن کرد.
به گزارش مرزنیوز و به نقل از ایرنا؛ سبلان نماد ایستایی، عظمت و برکت است و از دوردست تاریخ از برف و یخ سرشار بوده اما در سالهای اخیر متاثر از خشکسالی، بخشهایی از قله آن عاری از سفیدی برف بود و با بارش اخیر سیمای تاریخی خود را باز یافت.
اکنون ساوالان، این سلطان سرما در قلمرو خود حکمرانی میکند و کولاک بیرون از شهر، تازیانه به دست، به این سو و آن سو میدود و کیست که در این بوران سهمناک، هوس دامنههای سبلان را داشته باشد.
همین چند سال قبل بود که سه جوان در زمستان، قصد کوهپیمایی و گپ زدن با سبلان را داشتند اما این کوه نستوه با قساوت تمام آنها را پشت میلههای سرما حبس کرد و سال بعد باقیمانده پیکرهایشان را در دامنههای خود رها ساخت تا همگان دریابند که سبلان با کسی در زمستان شوخی ندارد و تجاوز بر قلمروش را بر نمیتابد.
زوزه گرگ و ناسزای باد اکنون از دامنههای سبلان در درههای سرد و وحشتناک میپیچد و تنها خدا میداند که (جهنم دره سی) یعنی دره جهم که در سبلان در اوج تابستان نیز قندیل هایی از یخ دارد، در هوای سرد پاییزی و زمستانی تا چند درجه زیر صفر میرود.
خیال آدمی با تصور چنان مکانی یخ میزند و جز اندیشه شاعرانه به چنین موقعیتهای خطرناکی راه ندارد و به قول استاد شهریار ” کیم دئیر من بئله بیر شیر ایله دعوایه گلیم” یعنی کیست بگوید که با چنین شیری پنجه در پنجه بگذارم و وارد دعوا شوم.
وحشت کوهستان در یخبندان پاییز و زمستان، یک سوی قضیه است و سوی دیگر ماجرا برکات خداوندی است که از پس این برف سپید بر دشت و دمن جاری میشود و ترنم آب و آبادانی در ییلاقات و قشلاقات میپیچد.
جویباران خروشان و رودخانههای نغمه خوان از دامنههای سبلان به سوی روستاها و آبادی ها سرازیر میشوند و تا پشت سدها و ذخیرهگاههای طبیعی و زیرزمینی برسند، عاطفه و محبت خداوندی را به همگان هدیه میآورند.
نی و نای چوپانان، آواز پرندگان، رقص چمنزارها، طنازی گلها و شکوه کاروانهای عشایر همه بستگی به آب دارد و در این شب و روز سرد علاوه بر شهروندان اردبیلی در روستاها نیز چراغ امید و عشق فروزان است و پیر و جوان شکرگزار بارشها هستند که از بهاری خرم و سالی پربار نوید میدهد.
سبلان اخمو که از شدت سرما چین در پیشانی انداخته و چشم دیدن کسی را ندارد، در آستانه بهار، آغوش مهربانش را به کوهنوردان و کوهپیمایان خواهد گشود و حتی چشمهای دریاچه زیبایش بر فراز قله، با تماشای دوستداران طبیعت، سرشار از اشک شوق خواهد شد.
سبلان برفی و با شکوه، سوژه نقاشان، طراحان و طبیعت گردان است و در شعر شعرا و ساز عاشقهای آذربایجان نیز تجلی مییابد:
“ساوالانیم بوز باغــــــــلار دؤره سی یارپیز باغــلار / قاش- گوزونون شأنینــده عاشیق گلر سؤز باغـلار”
یعنی سبلان یخ میزند و دامنه او پر از گیاه پونه میشود و عاشقها در شان و توصیف چشم و ابروی زیبای این کوه، نغمه سر میدهند.
این ابیات ناب که از دیرباز بر ساز و سوز عاشیقها جاری میشود از یخ بستن و برفی بودن قله سبلان حکایت دارد و این آتشفشان خاموش دیرسالی است که نمی جنبد و سردی و سکوت آن نعمت بزرگی برای همگان است.
بر اساس اطلاعات موجود،سبلان با چهار هزار و ۸۱۱ متر ارتفاع پس از دماوند و عَلَم کوه، سومین قله بلند ایران به شمار میرود و جلوههای تابستانی بینظیری دارد و به لحاظ داشتن آبگرمهای طبیعی، طبیعت زیبا، یخچالها و پیست اسکی آلوارس از مناطق گردشگرپذیر ایران و استان اردبیل محسوب میشود.
کوه آتشفشانی غیرفعال سبلان در ۳۵ کیلومتری شهر اردبیل و ۲۵ کیلومتری شهرستان مشگینشهر واقع شده و جاذبههای دامنهها و دریاچه زیبای قله آن کوهنوردان، صخرهنوردان و کوهپیمایان را در بهار و تابستان به خود جذب میکند.
لینک کوتاه: https://marznews.com/?p=217414
