با گسترش زندگی جمعی آدمها و به وجودآمدن ساختارهای تفکیک شده‌ای مانند خانواده، خیابان، شهرنشینی، ساختارهای حاکمیتی، روستانشینی و آپارتمان، افراد مجبور به ایجاد فاصله ها و تمایزاتی شده اند که جداگزینی از آثار آن است. اما به رغم این تحولات بتدریج فضاهایی در زیست جمعی انسان ها شکل گرفت که بتواند نیاز به ارتباط با دیگری، تفریح، معاشرت و خارج شدن از حلقه پیرامون خودساخته و تحمیلی را کمرنگ کند. از میدان های شهر در زمانهای دور که آدم‌ها برای آگاهی از اتفاقی گردهم جمع می شدند تا در دوران معاصر که فضاهایی مانند: پارک ها، کافه ها، رستوران ها، مراکز فرهنگی، مسیرهای پیاده‌روی به وجود آمد همگی ابزاری بودند برای اینکه انسانها را از انزوا و تنهایی خارج کنند.

(بیشتر…)