هفته گذشته در حالیکه ترکیه در شادی دریافت جایزه نوبل شیمی بسر می برد با دریافت خبر انفجارهای تروریستی آنکارا، غرق در ماتم گردید
مرزنیوز به نقل از trt،ترکیه در هفته گذشته هم شاهد یک اتفاق بسیار مسرت بخش و هم ناظر یک حادثه بسیار تاسف بار گردید. بگونه ایکه هر دو حادثه در زمره اولینهای تاریخ کشورمان جای گرفت.
نخست خبر دریافت جایزه شیمی نوبل سال ۲۰۱۵ توسط پروفسور دکتر عزیز سنجر، شیمیدان ترک مقیم آمریکا، منتشر شد. وی این جایزه را به دلیل تلاشهای خستگی ناپذیر و موثرش در زمینه تداوی بیماری سرطان دریافت کرد . کشفیات وی در این خصوص به عنوان گامی بزرگ در تداوی بیماری سرطان شناخته می شود.
این در حالی است که سنجر در خانواده ای متولد شده بود که والدین وی قادر به نوشتن و خواندن نبودند. در واقع دستیابی فرزند چنین خانواده ای به چنان جایزه معتبری، نشانگر آن بود که حتی کودکان ترکی که از بسیاری از امکانات برخوردار نیستند نیز می توانند در ترکیه مورد حمایت دولت و ملت قرار گیرند و به بالاترین سطوح علمی جامعه صعود کنند. این خود گویای ان است که نظام آموزش و تربیتی ترکیه می تواند برای برخی از کشورها به عنوان الگویی قابل توجه به شمار اید.
اما موضوع مهم دیگری که در پیام پروفسور دکتر سنجر در گفتگو با رسانه های مطرح شد تعریف وی از هویت خویش در قالب یک شهروند ترک بود. این تعریف برای کشورهایی چون عراق و سوریه که درگیر جنگهای قومی و مذهبی هستند میتواند به عنوان یک پیام مهم مورد توجه قرار گیرد. این پیام همچنین باید مورد توجه آن دسته از افراد بدپندار قرار گیرد که قصد دارند در ترکیه میان ترکها و کردها و همچنین در بین سنیها و علویها اختلاف ایجاد کنند.
اکنون از شما دعوت می کنیم تا به تحلیل پروفسور دکتر رمضان گوزن استاد علوم سیاسی و روابط بین المللی دانشگاه مارمارای ترکیه در رابطه با ۲ حادثه بسیار مهم هفته گذشته در ترکیه توجه فرمایید.
دریافت جایزه شیمی نوبل سال ۲۰۱۵ از سوی پروفسور دکتر عزیز سنجر برخی از محافل را به قدری برآشفت که تاب و تحملشان را از دست دادند و بعد از گذشت ۳ روز اقدام به آفریدن یکی از بدترین فجایع تروریستی تاریخ ترکیه کردند.
در روز دهم ماه اکتبر در مرکز شهر آنکارا، به دنبال وقوع دو انفجار قوی در خلال برگزاری یک میتینگ، ۹۹ تن کشته و بیش از ۱۰۰ تن مجروح شدند. این حادثه تروریستی بزرگترین حادثه تروریستی تاریخ ترکیه بود و تمامی کشور را غرق در ماتم نمود. این حادثه تروریستی، تقریبا از سوی تمامی نقش افرینان عرصه های سیاسی و اجتماعی در ترکیه بصورتی متحد و مشترک محکوم شد.
تحقیقات نشان می دهد که انفجارهای تروریستی آنکارا از سوی ۲ تروریست انتحاری به عمل امده است. نخست وزیر و برخی از مقامات دیگر ترکیه، حادثه تروریستی انکارا را مرتبط با گروه تروریستی داعش می دانند.
کارشناسان معتقدند که میان حادثه تروریستی سوروچ که در تاریخ ۲۰ جولای توسط یک تروریست انتحاری وابسته به داعش رخ داد و انفجار تروریستی آنکارا مشابهتای فراوانی وجود دارد. این دو اقدام ترویستی نشان می دهد که تروریستهای داعش علاوه بر سوریه و عراق، قصد دارند تا در ترکیه نیز فعالیتهای تروریستی داشته باشند.
به نظر میرسد که انفجارهای تروریستی اخیر ترکیه، در موازات سه هدف ترتیب داده شده است.
نخست سعی بر آن است تا ترکیه را وارد جنگ داخلی در عراق و سوریه کنند. تروریستهای داعش، پ ک ک و دیگر گروههای تروریستی و نیروهای تاریک پشت پرده آنان، به دنبال بی ثبات کردن ترکیه هستند.
اگرچه ترکیه در قالب نیروهای ائتلاف ضد داعش و در چهارچوب ائتلاف بین المللی تحت هدایت سازمان ملل متحد، در حال مبارزه با این تروریستها است، اما حضور در این ائتلاف هرگز نمیتواند به معنی ورود ترکیه به معرکه پر اغتشاش خاورمیانه تلقی گردد.
دوم اینکه حادثه تروریستی آنکارا با توجه به برگزاری انتخابات سراسری زودهنگام در اول نوامبر، می تواند واجد هدف بی ثبات کردن ترکیه و متشنج نمودن فضای سیاسی و اجتماعی جامعه در استانه انتخابات باشد.
ترتیب دهندگان این انفجارهای تروریستی به زعم خود می کوشند تا ساختار دمکراتیک و البته قدرتمند ترکیه را فرو بریزند. در واقع این انسانهای بداندیش درصدد دستکاری و خرابکاری در صحنه سیاسی ترکیه و تحت تاثیر قراردادن آن هستند.
اما سومین و شاید مهمترین هدف آن است که تروریستها و قدرتهای پشت سر انان با ترتیب دادن حوادث تروریستی در آنکارا و در دیگر شهرهای ترکیه قصد دارند تا روند پیشرفت و توسعه سریع و عمیق جمهوری ترکیه را متوقف کنند و کشورمان را از وضعیت کشوری پویا به ایستا تبدیل نمایند.
فاعلین اقدامات تروریستی اخیر و یا اهداف آنها، هر کسی و یا هر انچه که می خواهد باشد فرقی نخواهد کرد. چراکه تاریخ ترکیه نشان داده که دولت و ملت این کشور براساس عقل سیلم رفتار می کنند و هرگز در این دامها نمی افتند.
ترکیه در دهه ۷۰ و ۹۰ با تهدیدات بسیار بزرگتری از انچه که وجود دارد روبرو بود. بی تردید موج ترورهای اخیر در برابر سد تجربه ۷۰۰ ساله امپراطوری عثمانی و ۱۰۰ ساله دوران جمهوریت، هیچ راهی جز نابودی ندارد.
